Mijn manier om de (bijna) alledaagse belevenissen in ons grote gezin (7 personen) van me af te schrijven. Zakelijk en priveblogjes wisselen elkaar af…en dàt is precies mijn leven! 
Reacties zijn meer dan welkom, vragen natuurlijk ook.
’Marc, wil je nog voorlezen?’
‘Prima, welk boek?’
‘Dat sprookjesboek wat bovenop ligt’
Ik pak het boek, blader er wat in en stop bij het verhaal van ‘de prinses en de erwt’
Als ik vertel dat de prins er met een koets op uit gaat om in het land een prinses te zoeken dan zeg ik tegen de 2ling dat dit wel erg ouderwets is.
Je pakt gewoon een auto met een dikke V16 motor en 2 flinke uitlaten eronder.
‘en het dak moet eraf kunnen’ volgens Boy
‘of je zoekt met de pc’ zegt Sydney……
Als ik ze een tekening laat zien van het kasteel en vertel dat de architectuur te wensen overlaat wordt dat volledig beaamd.
‘de verf is er zomaar opgesmeerd’ zegt Boy
‘is dat de poort?’ vraagt Sydney, ‘het lijkt meer op een deur!!’
Voordat het verhaal eindigt met een ‘ze leefden nog lang en gelukkig’ vertel ik dat de erwt te zien is in een museum op een rood fluwelen kussen…
‘Welk museum? vraagt Sydney…..
Tevreden gaan de jongens slapen na een knuffel en een high- en low five…….
Zojuist een briefje geschreven aan de mentor, voogd en sociaal werker van Emiel….wat een weekend was dit!
Hallo allen,
Ik maak nu meteen deze mail maar even, nu zit het allemaal nog vers in mijn hoofd.
Zo, dit viel even vies tegen!
Vol goede moed en met in mijn achterhoofd de adviezen dat ik niet zo strak moet zijn naar Emiel toe, ben ik aan het weekend begonnen.
Zoals misschien bekend is, was ik ’alleen’ omdat mijn partner voor zijn werk in Mexico zat. Ik heb een paar flinke beslissingen genomen afgelopen week, en dat gaf me een goed gevoel en veel rust. Ook is mijn therapie met de Tens aangepast en zo alles met elkaar voelde ik me sinds tijden weer enorm goed in mijn vel.
Emiel heeft echt zijn best wel gedaan, maar toch loopt het allemaal nog niet zo lekker. Hij blijft dram en shopgedrag vertonen. En als het
op moment A niet lukt, wacht je gewoon moment B af als ik even afgeleid ben. (zoals bijv tijdens telefoongesprekken…dit doen de andere kinderen ook hoor!)
Emiel wilde eigenlijk bij aankomst alweer weg. Op het moment dat ik dan zeg: “Jeetje, wat jammer dat je nu al weg wilt..je bent er net”, geeft hij als antwoordt: “maar mama, ik wil ook tijd met mijn vrienden doorbrengen…dat begrijp je toch wel?”..
Hij is zaterdagmiddag op de fiets naar Colin gegaan( 2 x 15 km) en was keurig op tijd terug. Zaterdagavond heeft hij doorgebracht met zijn broertjes… ze hadden extra consoles van de WII bij de buurvrouw geleend en waren lekker aan het gamen. Om half 9 vond ik het eigenlijk bedtijd voor de tweeling, maar juist omdat ze zo lekker met z’n 4-en zoet waren, liet ik het zo.
Om half 10 raakte het leuke er al aardig af. Siebe is een jongetje dat gewend is dat anderen hem altijd lieten winnen, en de tweeling was moe en prikkelbaar aan het worden. Het was uiteindelijk 10 uur voordat ik ze boven had. Niet luisteren, maar ook Emiel die goed begon door te willen helpen de jongens naar bed te brengen, maar verpest het dan door ze hartstikke druk te maken!
Uiteindelijk ben ik dan toch weer boos op hem omdat hij de rem niet weet te vinden ( en boos op mezelf dat de situatie toch weer uit de hand gelopen is doordat ik zelf de regels verander.. o nee, dat heet ‘losser laten’……*zucht*
Ik vind het heel moeilijk.
Emiel mocht om 11 uur naar bed. Veel te laat naar mijn zin, maar hij vond het niet leuk dat hij meteen met zijn broertjes zou moeten ( wat ik dan ook wel weer begrijp) .. Uiteindelijk is hij om 12 uur nog wakker. Als ik bij hem de kamer oploop, heb ik een vermoeden.
“Emiel, stop dan ook met muziek luisteren!! Volgende keer gaat je telefoon dus gewoon weer beneden op tafel!”…. “ja mam”, is zijn antwoord.
Zo jammer , ik had dus gelijk.
Zondagochtend vroeg heb ik Marc van het station gehaald. Hij had een behoorlijke jetlag en viel al vrij snel ( eerst op de bank, na een half uurtje in bed) in slaap.
En dan begint voor mij een hele nare dag. Ik heb dus de hele dag moeten zeggen: “Hallo, doe eens zachter…. Marc ligt te slapen…doe nou eens wat stiller … jongens denk er nou eens om ..enz enz”
Vooral het volume van Emiels stem lijkt niet zachter te kunnen. Ik heb hem uitgelegd dat hij echt niet meer gelijk heeft omdat hij het hardste schreeuwt maar dat helpt niets. Hij moet en zal er overheen! Nou wordt er op de groep ook enorm geschreeuwd, dus tja……
Helaas was mijn idee om vanmiddag de WII weer aan te zetten, ook geen goede. Alleen maar ruzie. Uiteindelijk heb ik Siebe naar zijn kamer gestuurd ( hij was de aanstichter) en mochten de tweeling en Emiel even samen blijven spelen. Jammer genoeg ging ook dat niet goed omdat Emiel compleet zijn eigen plan trok in het spelletje. (geen empatisch vermogen dus.. hij wilde perse winnen) Het eindigde met een huilende tweeling en een Emiel die maar niet begreep waarom zij huilden. Nadat ik het uitgelegd had, snapte hij het wel zei hij….maar hij bleef het onzin vinden.
Gelukkig knapte het weer daarna wat op en heb ik Marc wakker gemaakt. De jongens zijn in de tuin gaan spelen en mochten van Emiel met de pijl en boog. Dat is keurig gegaan. Ook het stoeien was goed in banen te leiden. Emiel heeft Marc zijn zelf getimmerde tafeltje laten zien en die heeft een ereplaatsje gekregen in de kamer.
Aan tafel is het super gegaan, maar dat kwam omdat Femke inmiddels naar haar werk was. Want eerlijk is eerlijk, die heeft ook een tong als een scheermes!
Ik heb dus naar mijn mening alleen maar weer voor scheidsrechter moeten spelen. Ik heb zelfs gedacht dat als het zo moet, Siebe maar naar zijn vader moet in de weekenden dat Emiel thuis is. Maar eigenlijk wil ik dat helemaal niet!! Het zijn alle 5 mijn kinderen, en ik wil ze alle 5 tegelijk in redelijke harmonie thuis kunnen hebben.
We zullen nooit de familie Ingals ( Kleine huis op de prairie ) worden, maar iets minder gestrest als dit weekend moet toch kunnen!!
*Meneer H., misschien wilt u het eens met Emiel hebben over het effect van schreeuwen? Ik persoonlijk vind nl dat schreeuwen een teken van onmacht is.
*Meneer V., misschien is een actiepunt voor ons dat ik leer minder gestrest te zijn als ik alle kinderen bij elkaar heb. Ook al komt Emiel niet bij mij wonen, er zullen nog heel veel momenten komen dat hij hier is.
*Mevrouw D., wat is het beleid wb het contact tussen Emiel en mij , en het contact tussen Emiel en zijn vader? Ik vind het geweldig dat ik na 7 jaar eindelijk hulp krijg om de hele club tegelijk thuis te hebben, maar het lukt Rien ook niet. Wordt er eenzelfde traject met hem opgezet of ‘laten we het zo’?
Ik ben nl van mening dat ‘ik kan het niet aan, dat is te zwaar voor mij’ ( wat Rien dus zegt) een éénzijdige verklaring is. Ik kan het ook wel eens ‘niet aan’, maar daar zet ik me zo goed en zo kwaad mogelijk over heen. Emiel heeft niks aan een vader die zich niet inzet, dat snap ik heel goed, maar het komt nu op mij over alsof er geen inzet van Rien verwacht wordt.
In afwachting van jullie antwoorden en met vriendelijke groet,
Jolanda
Zo ééns in de 3 maanden hebben we een HVP van Emiel. Het HulpVerleningsPlan wordt dan besproken en wordt er bekeken of er doelen behaald zijn of dat einddoelen bijgesteld moeten worden.
Na 7 jaar ben ik er inmiddels aardig bedreven in om dit soort lijvige stukken door te werken. Eerst keek ik nog erg op tegen dit soort bijeenkomsten: het is ook nogal een gezelschap dat dan bij elkaar zit!
Voordat mijn zoon 12 werd, werd er alleen óver hem gesproken..tegenwoordig wordt er ook mèt hem gepraat.
Dat heeft zo zijn voordelen. Mijn zoon, behebt met een enorm talent voor ‘shop gedrag’ weet na zulke gesprekken meteen waar hij aan toe is.
Dus mag je ervan uitgaan dat voogd, gedragswetenschapper, sociaal werker , mentor en ouders op 1 lijn zitten.
Wel zo duidelijk !
Tja…*uche*
Het begon vandaag in ieder geval weer niet lekker. Om kwart voor 9 belde de sociaal werker al af. “Sorry, ik heb een dubbele afspraak. Maar kijk maar even …. Ik bel je eind van de middag om te horen wat er besproken is!”. ..tuurlijk joh..
Eenmaal in Den Dolder kwam de stagiaire van de gedragswetenschapper..: “Sorry, Mw kan niet aanwezig zijn”. Punt. Dat was het.
En ook de voogd liet op zich wachten. Omdat de notuliste , ex en ik wel aanwezig waren ( en wel meer dingen te doen hebben) zijn we toch maar begonnen.
Met de stagiaire als voorzitster. Gelukkig kwam de mentor van Emiel wel snel , maar niet voordat
ex het weer nodig vond een aantal rotopmerkingen te maken aan mijn adres. Hij durft wel als de voogd er niet bij is!! De held…
Ik ga niet eens meer herhalen wat hij ( tot 2 keer toe..later toen de voogd 3 kwartier te laat arriveerde zei hij het nogmaals) wist uit te kramen. Pijnlijk, onnodig en kwetsend. Maar ja…daarom is hij ook al 10 jaar mijn ex…
Ik heb tot 10 geteld…wel 100 keer. Gelukkig nam de 2de keer de mentor van Emiel het voor me op. Nadat hij op niet te misstaande wijze mijn ex wist te overtuigen van het feit dat hij, de gedragwetenschapper en de sociaal werker ALLE VERTROUWEN in mij hebben, en hulptrajecten betreffende de relatieverbetering tussen vader en zoon geen prioriteit heeft, bond ex in.
Zodra iemand zo begint te praten, valt ex stil…snapt ‘ie het niet meer. Zo leuk, want ik ga dan juist op het puntje van mijn stoel zitten! 
Zoals ik net al vertelde arriveerde de voogd 3 kwartier te laat. Had de verkeerde tijd in haar hoofd, kan gebeuren.
We hebben in sneltreinvaart het dossier doorgenomen. En toen kwam het hoge woord eruit. Emiel komt eind Juli nog niet ‘vrij’. Hij doet het goed, het muntje begint te vallen bij hem. De cognitieve therapie begint in te kicken…maar hij moet nog veel meer ervaring opdoen om de geleerde technieken ook goed uit te voeren. Dus nog vaker naar zijn moeder waar hij leert omgaan met veel mensen 
En dus gaat voogd een verlenging ‘Gesloten Plaatsing’ aanvragen…voor een half jaar. Dus sowieso zit hij heel 2012 in Almata. Pffffffff……… Ik snap het wel..maar wat vind ik dit moeilijk!
Even bijkomen van een paar heftige, maar leuke dagen!
Ik heb al eerder verteld dat ik mag meehelpen het Hoorns Ondernemers Event te organiseren? Om ervaring op te doen, mocht ik al het één en ander doen voor het Social Media Power Event in Eindhoven.
In Social Media land dè gelegenheid bij uitstek om van de beste socail media-goeroe’s van dit moment te horen hoe jij je bedrijf of product kunt promoten. Dit was het reclameblokje 
Mijn werkzaamheden waren (tot nu toe?) eenvoudig. En vooral leuk! O.a. goodiebags maken… net wat voor mij
Bed & Breakfast uitzoeken… ook leuk! ..en een groot succes.. wat hadden we een mooi huisje in een prachtige omgeving! Daar ga ik zeker nog eens naartoe..
Donderdagavond na het eten bij Ida zijn we vertrokken richting Best. In het donker via landweggetjes naar onze B&B. “ Best spannend!”
Heerlijk genoten van een flesje rosé en wat toastjes en gezondere snacks en daarna heerlijk geslapen.
De volgende ochtend al vroeg op…richting Eindhoven. Wat jammer dat de hele stad open lijkt te liggen! De tomtom kreeg ons in ieder geval niet op tijd op de plaats van bestemming. En niet alleen wij, ook een heleboel gasten kwamen iets te laat aan. Geeft niks, beginnen we gewoon een kwartiertje later
Ik heb inspirerende sprekers voorbij zien komen. .. Rowdy Lemaire, Alwin van Zandvoort, Jeroen Gort, Micheline Samoise en Richard van Kray. Geen kleine namen dus! Elk met hun eigen specifieke benadering en kracht. Mooi om te zien en mee te maken.
Ook de gasten kwamen vanuit verschillende hoeken. Coaches, recruiters, ZZP’ers en ZP’ers.
Een bijzonder moment wisten we na een kleine 1.5 uur al te noteren. #SMPE was trending topic op twitter!! Geweldig!! Dat is nog eens een boost
Het werd een enerverende maar ook energievretende dag voor mij. Heel veel geleerd… dus het was het zeker waard!
Voor mezelf nog wat verbeterpuntjes genoteerd die ik nog met het team ga bespreken, maar over het algemeen een topdag dus
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.