Hallo, wees welkom in mijn dagboek.
Geen Lieve Lisa-achtige berichtjes of prachtige verzonnen verhalen,maar mijn manier om de dagelijkse belevenissen in een gezin met man, 5 kinderen, 3 katten en een bijzondere hond van me af te schrijven.
Alle blogs zijn uit eigen hand , foto’s en plaatjes meestal niet.
Reacties zijn meer dan welkom, vragen natuurlijk ook!
“Goedemorgen, ik kom mijn verwijsbrief ophalen” begroet ik de doktersassistente vriendelijk.
“Naam en geboortedatum” is haar antwoord.
Tja, als je hier nog niet zo lang woont , weten ze die niet 
Daar hadden de assistentes bij mijn oude huisarts geen moeite mee
De langverwachte verwijsbrief voor het revalidatietraject blijkt nog steeds niet klaar te liggen. De assistente weet ook niet dat er gebeld zou zijn. “Maar ik kan niet alles weten, het is gierend druk en ik krijg steeds meer op mijn bordje!”
Ik zeg dat ik het begrijp..ik heb ook de deur en het raam van het loketje waar ze zit, gezien. Die hangen vol met affiches en strijdkreten ..ook hier kunnen de nieuwste bezuinigingen geen goedkeuring wegdragen, dat is wel duidelijk!
“Maar ik kan wel even in de agenda’s van de huisartsen kijken, misschien zijn ze wel gebeld, maar er nog niet aan toegekomen”, biedt ze meteen aan. Kijk, daar houd ik van! Mensen die met je meedenken !
Ze klikt wat met haar muis en ik zie haar ogen over het beeldscherm vliegen.
“Nee, ik kan niets vinden”.
Dat is jammer, ik leg haar uit dat ik door Reade gediagnosticeerd ben, en dat ik bij de reumaverpleegkundige in het plaatselijke regionale ziekenhuis geweest ben. Zij heeft mij in november voorgesteld om deel te gaan nemen aan dat revalidatieprogramma. Toen zag ik dat nog niet zo zitten, maar inmiddels ben ik van gedachten veranderd en heb ik een verwijzing nodig om op de wachtlijst te kunnen komen. Reade zegt dat ik de verwijsbrief bij de huisarts moet halen, maar de collega van deze dame zegt dat Reade die moet uitschrijven, omdat zij gediagnosticeerd hebben.
Ook leg ik haar uit dat de verpleegkundige afgelopen donderdag aangeboden had om met de huisarts te bellen om de situatie uit te leggen.
“Als ik even bel, is dat geen probleem hoor”..hoor ik haar nog beloven.
Ze zou vrijdag bellen, en het is inmiddels woensdag als ik bij de huisarts sta om het beloofde papiertje op te halen. “Mja, dat is al eens wat!”, vind ook de doktersassistente.
En ze begint meteen op haar toetsenbord te rammen. “Mevrouw, ik ga meteen even een berichtje typen voor de huisarts, zij neemt morgen even contact met u op”.
Héérlijk, die types die je nou eens niet afschepen! Ik mag haar nu al!
Prima.. als ze dan vóór half 2, op mijn mobiel zou willen bellen, dan komt het helemaal goed 
Groot was dan ook mijn verbazing, toen ik vanmorgen om 8:35 mijn mobiel hoorde overgaan.
“Mevrouw, u heeft vandaag een belafspraak met de huisarts, maar die kan helaas niet doorgaan.”
Ik voel weer dat gevoel in mijn buik ontstaan….waarom moet alles nou zo moeilijk gaan? Honderden mensen worden in trajecten geduwd waar ze niet in willen, maar als ik iets nodig heb…………….. en verder komen mijn gedachten niet.
“Ja sorry, gaat ze verder….. de dokter is ziek. Ik hoop dat ze er maandag weer is!”
Ik vraag of ze mijn huisarts beterschap wil wensen…maar als zij geveld is door hetzelfde griepje als wat hier al 2 maanden rondwaart in huis, zal ook maandag de telefoon niet gaan!
Nog maar een weekje is ze aan onze zorg toevertrouwd. Nog maar een weekje waarin ze kennis heeft gemaakt met auto’s, trekkers en fietsen. Waarin ze leerde wat vuilnisbakken waren, en de witte zakken voor plastic afval. Een weekje waarin ze hoorde wat voor geluid boze meerkoetjes maken als je te dicht bij de sloot komt. En een week waarin ze telkens bij de buren het pad opliep, maar sinds 2 dagen feilloos onze deur wist te vinden.
Vanmorgen moest ik nog even een klusje op de oude school doen. Iets wat me al een tijdje stoorde.
Ik heb samen met een collega- moeder, de met spuitsneeuw gemaakte kinderhoofdjes uit groep 8 van de ramen verwijderd.
Want een school die na 35 jaar gesloopt wordt, daar horen geen kinderen op de ramen afgebeeld te staan. Gelukkig bleek ik niet de enige die er zo over dacht.
Verder nog even snel de lopende zaken van de MR doorgesproken, want sinds vandaag ben ik de nieuwe voorzitster van de MR.
Al met al was ik dus pas om half 11 thuis. Een half uurtje later dan dat ik normaal met onze Bosnische Dame voor het grote rondje ga. Er lag inderdaad een mooi plasje op de mat.. Eigen schuld!
Ema zat er niet mee…wat is ze toch blij als je binnenkomt!! Zo hard kwispelend dat je kont en achterpoten zo heen en weer bewegen dat je uitglijdt over het laminaat !! 
Dus nog met mijn jas aan de jongedame in haar tuig gehesen en aangelijnd. In het dorp gaat ze aan de korte lijn, en in het park mag ze aan de lange.
Ze weet ondertussen de route al, en dit stukje gaat de staart al omhoog. Ze wéét dat we nu ‘de leuke’ kant opgaan.
Het is maar een klein stukje, en inmiddels weet ze ook dat het een stuk handiger is om met haar grote lijf tussen de fietsbarricades te lopen, in plaats van er onder door. Ik vind dat ook een stuk prettiger trouwens
Na het hekje blijft ze stil staan, want ze weet dat ik nu de lijnen ga wisselen. Als ik ga staan en “Toe maar” zeg, gaat ze enthousiast voor me uitlopen. Die lange lijn heeft nog een voordeel, want deze dame is wel gesteld op een beetje privacy! Poepen aan de korte lijn is zo not-done!
Het is veel fijner om een stukje van het pad je gat te laten zakken
Ze had het zo naar haar zin, al zigzaggend voor me uit, en weer terugkomend. Letterlijk en figuurlijk haar neus achterna!
En het was ook lekker…een frisse wind en een donkere wolkenpartij beloofde een flink pak regen als we niet zouden doorlopen. Ema kwam van achter mij vandaan weer langsrennen en wat me bezielde weet ik nog steeds niet.
“Zal ik haar los laten rennen?” dacht ik, en op hetzelfde moment liet ik het touw los…..
Dame merkte dat ze meer ruimte had..dat het touw niet strak kwam en tijdens het rennen keek ze achterom. Keek me aan….keek naar het touw….. keek naar de wolken en dat gigantische lege veld vóór haar. En ze ging ervoor!!!
Ik heb zelden een hond zo mooi zien rennen…als een malle rende ze de wolken tegemoet. En harder en harder ging het….
En op het moment dat ik dacht…”O kut…dit had ik niet moeten doen…” ..ging ze nog een tandje harder!!
Met alle lucht in mijn longen riep ik haar… 2 keer…3 keer…maar tegen de wind in kwam mijn stem niet ver. EMA!!!!!!
En met 4 poten in de modder stond ze stil. Draaide ze zich om en kwam met dezelfde bloedgang terug!!! Yesssss
Het gaat goed! Mijn bijzondere zoon blijkt toch een IQ van 100 te hebben 
Zei ik toch al… niks mis met die bovenkamer!… Maar ik ben zo benieuwd naar zijn EQ. Dat wordt mijn volgende projectje bij de voogd
Gisteren mochten we 8 uur onbegeleid naar buiten. Al weken geleden had ik bedacht dat het een leuke gelegenheid zou zijn om naar de dierentuin in Amersfoort te gaan. De weersvoorspelling gooide echter roet in het eten. Nou ja ..roet.. eerder wind en regen! En ja, ik ben een watje, dus werden de plannen gewijzigd.
Het Beeld en Geluid- gebouw trok al een tijdje onze aandacht. Niet dat we nou zo vaak in die hoek zijn, maar regelmatig zie je tv-uitzendingen daar vandaan verschijnen. Volgens internet een prachtig gebouw, met interactieve toepassingen voor jong en oud! …kaassie dus!
Om even voor 11 uur de auto in, om daarna om 12 uur bij Emiel te arriveren. We hebben nog even een kopje rechtop gedronken ( koffiezetapparaat bleek stuk te zijn) en Emiel stond al klaar en te trappelen.
Beeld en Geluid zit inderdaad in een prachtig pand, ik kan niet anders zeggen. Heel bijzonder met al die kleuren! Bij aankomst kregen we allemaal een plastic kinderringetje, althans, zo leek het.
Met dat ringetje kon je jezelf aanmelden voor een virtuele tour door het Experience-gedeelte. Allemaal zuilen waar je oude beelden kon bekijken, de geschiedenis van de Nederlandse televisie kon zien, of kon loungen met je eigen favoriete beelden. Van Bert Haanstra en Jochem Meijer tot alle sporthoogtepunten. Voor ons toch iets leuker dan voor de kleintjes, vooral J.J. de Bom..kindervriend. .. Iedereen heeft zich vermaakt…
Emiel vond een gedeelte waar je oude clipjes kon bekijken, dus die heeft denk ik wel 6 keer 50 Cent – In the club gedraaid. ( en ook geen verkeerde keuze )
Siebe heef zich enorm vermaakt in de VJ- booth, waar hij de be- en verlichting mocht regelen van een paar kinderen die helemaal uit hun dak gingen bij een karaoke-set in de Toppop ruimte!
De twee kleintjes keken ook hun ogen uit. Maar al snel was het 4 uur…tijd om op te stappen om naar de volgende verrassing te gaan.
Bowlen!
Het werd tijd om de jongelui eens echt met zo’n bal te laten gooien, want dat WII-en kan iedereen .
Nou, Sydney heeft talent hoor!! Met die kleine vingertjes wist hij toch iedere keer de nr 6 bal tegen de pionnen te krijgen!!. Boy vond het allemaal even niet zo leuk, maar kreeg later toch de smaak te pakken.
Na het bowlen zijn we naar Italiaans restaurant Lorenza in Hilversum gegaan. Goed eten, en ook best grote ‘kinder’pizza’s. De jongens kregen die , zoals verwacht, dus ook niet op. En dat vind ik dan weer zo grappig van mijn kinderen….dan bèn je een keer uit eten, dan kàn je een keer iets kiezen wat je thuis niet op je bordje krijgt….kiezen mijn 2 oudsten zonen een pizza Hawaï !! Juist ja…lekker veilig..iets met boeren denk ik dan maar
Uiteindelijk moest Marc nog pittig doorrijden om Emiel vóór 20 uur weer terug op de groep te krijgen .
Het is een hele leuke dag geworden, waarbij ik Emiel (en Siebe ) wel een paar keer tot de orde moest roepen, maar hij luisterde !!! Meteen… wat een aangename situatie. Geen discussies, geen achterlijk ADHD gedrag door alle kanten op te vliegen en alles te doen wat niet mag. Geen boze gezichten en geen geschreeuw. En vooral: geen gezeur! Hij kan het dus wel! Wat een resultaten als je bedenkt dat hij daar ‘nog maar’ 3 maanden zit!
Over 2 weken mag hij 12 uur naar huis. Wel jammer dat wij hem zelf moeten halen en brengen…dat betekend 4 uur in de auto. Gelukkig is dat maar 1 keer, want als hij het zo goed blijft doen mag hij daarna 12 uur, maar dan zelfstandig met OV. Fingers crossed!!
Weer even een klein verslagje van onze Bosnische dame. Er zijn nog een heleboel dingen eng…maar even later loopt ze er zonder problemen langs. Heel bijzonder!
Ze doet alles voor een boterham…dat is eigenlijk nog lekkerder dan die droge hondenkoekjes
De nachten gaan perfect.. ze ligt heerlijk in de bench en geeft geen kik! Ook gaat het al steeds beter met de katten. Schoof ze eerst weer achteruit de bench in als ze er al één zag, nu durft ze al bijna langs ze te lopen.
Ema is het liefst in het parkje.. het winkelcentrum levert nog veel spanning op. En misschien heb ik haar daar wat teveel gestimuleerd. Gisteren had ze echt even een terugslag. Om alles bang.. vluchtgedrag en ze kwam ook in huis bijna niet naar je toe. Maar misschien pikte ze ook veel van mij op, want ik had ook niet zo’n topdag
Vandaag gaat het weer een stuk beter! Zo kwam ze vanmorgen kwispelend naar me toe… Ze wilde graag mee naar buiten.
Omdat we gisteren misschien een beetje teveel nieuw terrein ‘onderzocht’ hebben, heb ik de wandeltocht van vanmorgen maar flink ingekort en een half uurtje in het park gelopen.
Ook voor mijzelf niet verkeerd .
Wat een verschil met gisteren! Haar staart zit blijkbaar niet vast onder haar kont geplakt, maar ze liep zowaar ontspannen de straat uit!
In het park ging het prima… kleine hondjes zijn geen probleem, maar honden zo groot als zijzelf, en vooral zwarte honden leveren nog wel wat uitdagingen op.
Op de weg terug trok het al aardig dicht en ja hoor…. Precies toen we bij de straat waren begon het weer flink te hagelen. Geen goed tijdstip om kennis te maken met de buren!
We schuilden nog even onder de paraplu…zo’n handig ding!! Een mini-afdakje!!
Je zag haar denken!! Leuk om te zien hoor…eerst wilde ze vluchten, totdat ik haar op mijn hurken riep en haar voorzichtig ‘binnenhaalde’ …zodra haar kop onder de plu was, zat ze met 1 sprong bij me en keek zeer geïnteresseerd naar dat mini-afdakje en gaf een flinke lebber op mijn wang.
Inmiddels zit ik lekker aan de koffie op te warmen, en heeft Ema haar knauwtje weer! Beter dan haar deken slopen
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.